|
Cewka zapłonowa służy do przetwarzania niskiego napięcia (6 lub 12 V), dostarczanego przez akumulator lub alternator, na wysokie napięcie (15-5-20 kV), aby wymusić przeskok iskry między elektrodami świecy zapłonowej. Cewka stanowi zespół nierozbieralny i składa się z rdzenia, uzwojenia pierwotnego i wtórnego, obudowy z pokrywami oraz rezystora.
Rdzeń cewki stanowi pakiet blach transformatorowych. Spełnia on identyczne zadanie jak rdzeń w elektromagnesie. Poszczególne blachy są odizolowane od siebie.
Uzwojenie wtórne cewki ma 19000 + 26000 zwojów cienkiego (o średnicy 0,1 + 0,2 mm) izolowanego drutu miedzianego, nawiniętego na tuleję izolacyjną nałożoną na rdzeń cewki. Jeden koniec uzwojenia jest wyprowadzony do gniazda wysokiego napięcia w pokrywie cewki, a drugi połączony z uzwojeniem pierwotnym wewnątrz cewki.
Uzwojenie pierwotne cewki ma 250 + 400 zwojów grubego (o średnicy 0,2 + 0,8 mm) izolowanego drutu miedzianego, nawiniętego na uzwojenie wtórne i odizolowanego od niego warstwą papieru kablowego. Oba końce uzwojenia pierwotnego są połączone z zaciskami niskiego napięcia w pokrywie cewki.
Cewka jest ujęta w dwa blaszane półpierścienie ze stali elektro-magnetycznej, które zamykają jej obwód magnetyczny.
Obudowa cewki to puszka metalowa, szczelnie zamknięta pokrywą bakelitową. Na dnie obudowy spoczywa izolator, na którym opiera się cewka.
Wnętrze wraz z cewką jest zalane masą uszczelniającą lub olejem transformatorowym w celu zabezpieczenia uzwojenia przed wilgocią i zwarciem.
Rezystor dodatkowy — stosowany w niektórych cewkach — włączony szeregowo w obwód niskiego napięcia, umożliwia samoczynną regulację prądu w uzwojeniu pierwotnym cewki, w zależności od czasu trwania zwarcia styków przerywacza. Podczas rozruchu silnika, gdy na skutek pracy rozrusznika napięcie akumulatora znacznie maleje, włącznik rozrusznika zwiera rezystor dodatkowy cewki i całe (dysponowane) napięcie zostaje przekazane do uzwojenia pierwotnego, co zapewnia wytworzenie silnej iskry.
W praktyce spotyka się trzy rodzaje cewek: A, B i C. Różnią się one maksymalną liczbą iskier wytwarzanych w ciągu 1 minuty: cewka A — 16000, cewka B — 12 000, a cewka C — 8000 iskier na 1 min.
Maksymalna liczba iskier na minutę to liczba iskier, jaką może wytworzyć cewka zapłonowa na iskierniku pomiarowym o rozstawie elektrod 10 mm, przy zasilaniu napięciem znamionowym, w temperaturze 20±5°C.
|
